21 Ocak 2009 Çarşamba

Ayrılık-IV

(bunu okumadan önce Ayrılık-I, II, III’ü okuyun)

dersten çıktıktan sonra uğur sencer’i aradı.. bir yerde buluşup alışverişe gittiler.. sonra sencer’in evine.. evi ilaçladıktan sonra uğur’un evine gittiler..

“uğur ben bu elimi yıkıyorum da abi, elim de halen bu sıktığımız ilacın kokusu var.. geçmedi bir türlü ya..” sonra uğur “abi benimde elim kokuyor halen ama yapabileceğim bir şey yok valla..” sonra sencer “peki ya..” diye konuşmaya devam ederken uğur’un kafasında sencer’den hastalığı nasıl öğrenebilirim, ne sorabilirim de hastalığı söyletebilirim soruları vardı.. aynı zamanda sefa’nın söyledikleri sözler de vardı kafasında.. o sırada sencer elinden su damlaya damlaya uğur’un yanına mutfağa geldi ve iki elini de birleştirerek “uğur, avucuma şu yeşil şeyden döksene.. bide bunu deneyelim bakalım, belki bununla koku geçer..” uğur dökmeye başlarken sencer’in elindeki ameliyat yarasına benzeyen izi gördü.. o sırada sencer “abi tamamdır yeter bu kadar, daha fazla dökme.. eğer bununla da geçmezse artık yapabileceğim bir şey yok, kokuya alışmaya çalışacağız..” dedi ve lavaboya elini yıkamaya doğru giderken arkasından da uğur takip etti.. hastalık konusunda bir giriş yapmak için sencer’in elindeki ameliyat izi güzel bir başlangıç diye düşündü, belki de sefa’nın söylemek istediği hastalık elindeki izdi.. uğur sencer’in arkasından giderken, cebindeki kayıt cihazını çalıştırdı ve kapının eşiğine dayanarak.. “sencer.. demin elindeki izi gördüm abi de ne ayak o?” sonra sencer “yok abi önemli bir şey değil o bayağı bir önce olmuştu” sonra uğur “tamam abi de ne olmuştu onu söylesene, ameliyat izi gibi duruyor merak ettim..” sonra sencer “yok lan ne ameliyat izi, bu ben istanbul’dayken oldu.. ablama sinirlendiğim bir anda elimi kapıya geçirdim ama kapının o bölümü cam olunca, elde böyle bir iz kaldı..” sencer konuşmasına devam ederken uğur, sencer’in kolunda bir iz daha olduğunu gördü “ama bu iz senin dediğin gibi ameliyat izi değil uğur, ameliyat izine benzediğini kabul edebilirim ama buna tek bir dikiş bile atılmadı.. bak mesela bu kolumdaki izi görüyor musun? buna beş dikiş atıldı mesela ama diğerine göre ne hikmetse bu kocaman oldu.. buda kamyonet tarzı bir araba vardı, onun kapısını açmak için tuttuğun yeri var ya, orası kırılmıştı işte ve metaldi bu bölüm.. o zamanlar ben küçük olduğumdan, önce basamağa basıp elimi içeriye uzatıp içerden kapıyı açıyordum.. ama gel gelelim bir defa ayağım kaydı ve cart.. bütün eti sıyırdı, kemiğin göründüğünü çok iyi hatırlıyorum.. işte ondan sonra da demin dediğim o dikiş faslı oldu..” sonra uğur “daha sonrasında ters bir durum veya bir hastalık çıkartmadı yani öyle mi?” sonra sencer “yok oğlum lan ne hastalığı işte karşındayım turp gibi.. hatta öküz gibi..” dedi ve gülmeye başladı.. o sırada uğur geri dönüp içeriye doğru yürümeye başladı ve kayıt cihazını durdurdu.. “o değil de sen bana bugün sefa abiyle konuşmanız nasıl gitti onu anlatsana” diyince uğur önce bir duraksadı.. nasıl cevap vereceğini bilemedi.. kalbinin atışının hızlandığını hissediyordu.. aklında yapmış olduğu anlaşma vardı.. derin bir nefes aldı ve mutfaktan içeriye lavaboya doğru yüksek sesle seslenerek “ya sencer yanlış anlama abi de ben sevmedim sefa abiyi.. zannetmiyorum bir daha yanına gideceğimi” sonra sencer “ulan ne var bu adam da anlamıyorum ya.. bir testten mi geçiyor adamları da kimse sevmiyor bunu.. bana nasıl şeker gibiyse, götürdüğüm bütün arkadaşlarımın hepsi de senin gibi söyledi biliyor musun? yok adam çok soğukmuş.. yok ben onu sevemedim.. yok bilmem ne.. ulan adam kariyer konusunda yardımcı olacağım diyor, kimse de siklemiyor elemanı ya.. valla anlamadım..” sonra uğur “peki abi kimi götürdün benden önce.. kimler vardı?.. varmı arasında benim tanıdıklarım?” var abicim var tanıdıklarında hepsi senin gibi döndü işte.. salla, kimse kim.. sen onu geçte bugün ne yemek yapacaksın bize? evi ilaçladık, minimumda üç gün sendeyim uğur bana iyi bakman lazım..” sonra uğur “valla abi alışveriş yaptıkta ben bugün yoruldum.. bugünü makarnayla kapatsak güzel olmaz mı? sadece bugünlük bak sonra ayrı bir düzene gireriz yemek konusunda” sonra sencer “hadi bakalım makarna olsunda senin ilk önce bulaşıkları yıkaman lazım bence, sen başla ben içeride bilgisayara bakayım biraz tamam? hadi sana kolay gelsin..”

sencer içeride bilgisayarla uğraşırken uğur sefa’nın söylediklerini hatırlamaya çalışıyordu.. sencer’in hastalığı her zaman kafasındadır, her zaman bunu düşünür ama hiçbir zaman ne olduğunu öğrenemezsin.. acaba bu gerçek miydi, yoksa hastalık mı kafasın daydı.. sencer’in yüzüne bakıp ne zaman bir şeyler düşündüğünü anlayabilirsin ama hiçbir zaman asıl düşündüğü şeyi öğrenemezsin.. sefa’nın bütün söyledikleri uğur’un kafasından geçiyordu ama ne olduğunu öğrenebilmek için konuşması lazımdı.. elini üstüne kuruladı ve kayıt cihazını çalıştırdıktan sonra “sencer.. abi gelsene bilgisayarla mutfağa ben burada bulaşık yıkayayım sen içerde eğlen.. olmaz böyle..” sonra sencer “geldim lan geldim işte, ne diyosun?” sonra uğur “abi otur konuşalım, ben sıkılıyorum böyle tek başıma..” sonra sencer “hadi bakalım dediğin gibi olsun.. yardım ister misin bulaşığa” sonra uğur “yok abi istememde benim kafama bu senin kazalar takıldı, elinde kolunda böyle izler falan var ama kafa sapasağlam tek bir tane bile iz yok.. benim kafamda milyon tane var bebeklikten çocukluktan kalma, sen temizsin bayağı bu konuda..” sonra sencer “annem sağolsun uğur, o yaşlarda hiçbir zaman düşürmemiş o yüzden kafamda iz yok ama benim hastalıklarımın hepsi ayrı ayrı, öyle düşme falan yok” sonra uğur “nasıl hastalıklarının hepsi ayrı ayrı? neler var senin geçirdiklerinden?” sonra sencer “ya öyle uzun süreli şeylerde var kısa kısa olaylarda.. mesela ben kedileri sevmem biliyorsun.. onun sebebi kuzenimin kedisi gözümü tırmalamıştı, ondan sonra gözlük kullanmaya başladım.. onun dışında bir ara hepatit geçirdim ama bu önemli olan bir hepatit değildi, kan verebiliyorum halen biliyorsun.. başka başka.. hah bak bu iz bırakanlardan bir tanesi daha var bunun hikayesi güzel.. benim sırtımda hızlı zayıflamaktan olan çatlaklar var hiç gördün mü bilmiyorum ama bak dinle.. ben bir ara bir hastalığa kapılıyorum bizimkiler doktorla konuşuyorlar.. doktor hastalığın ciddi ama başlangıç seviyesinde olduğunu söylüyor ve engellemek için bizimkilere bir yöntem açıklıyor.. her gün doktorun verdiği ilaçlardan bir tane, ilacı yutmak için yarım çay bardağı ılık çay ve şöyle iki parmağımın büyüklüğü kadar çikolata.. bunu bu şekilde bir hafta boyunca devam ettireceğiz diyince bizimkiler karşı çıkıyor başka hiçbir şey yemeden nasıl bu şekilde devam eder diye.. neden bu kadar ağır olduğunu soruyorlar ve doktor şu açıklamayı yapıyor.. şimdi ilacın böbreklerde uzun süre kalması için hiçbir şey yememesi ve içmemesi lazım diyor.. bide çocuklar biliyorsunuz hareketlidirler o enerjiyi sağlamak için de çikolata veriyoruz diyince bizimkilerin kafasına yatmış olay.. sonra o bir hafta başlıyor.. ilk günlerde bir şey yok.. günler ilerledikçe ben kendimi yerden yere atmaya başlamışım, ağlamalar zırlamalar falan.. babaannem geliyormuş olur mu böyle tedavi yöntemi hangi devirdeyiz falan.. bu çocuk yaşta nasıl dayansın bir hafta aç kalmaya vesaire böyle devam ediyor.. evde buz dolabı boş, bütün hepsini karşı komşuya taşımışlar.. vardiyalı bir şekilde evden çıkıp, dışarıda yemek yiyip geliyorlar falan.. altıncı gün doktora götürüyorlar benim durum nedir diye.. doktor benim düzelip hastalığı atlattığımı ama yarına gene ilacı almam gerektiği sonrasında akşam yemek yiyebileceğimi söylüyor.. ertesi gün akşam beni içeri yatırıyorlar, ondan sonra babaannem geliyor elinde tencereyle.. kocaman bir tencere dolma yapmış benim için.. nerde sencer diyince, içerde yatıyor yoruldu demişler, uyanırsa yemek faslına gireriz falan diyorlar, sonrada salona geçip otutuyorlar.. o sırada mutfaktan bir tıkırtı geliyor.. bizimkiler kalkıp mutfağa gidiyorlar ne oluyor diye.. ben sandalyeyi çekmişim böyle ocağın yanına.. üstüne çıkmışım sandalyenin, bir elimi tezgaha dayamışım, diğer elimle dolmaları götürüyorum teker teker ve babamın söylediği şu kelimeyi unutmuyorum.. sencer tencerenin üst sırasındaki dolmalar yoktu diyor.. birinci sırayı tamamen bitirmişim üç dakka da..” uğur’un yüzünde hikayeden dolayı bir gülümseme vardı ama kafasındaki sorular devam ediyordu “abi güzel de anlattığın neymiş bu hastalık ben onu merak ettim” sonra sencer “valla ben bilmiyorum abi hastalığın ne olduğunu da geçti artık önemli bir şey değil benim için.. bak dur bilgisayarı getireyim de müzik çalsın bir yandan” dedi ve içeri girdi.. uğur sefa’nın söylediklerinin artık doğruluğuna inanmaya başlamıştı, hastalığı bulabileceğini düşünmüyordu ve sefa’nın dediği gibi sadece zaman kaybetmelerine neden olmuştu.. ama sefa hastalığın sencer’in kafasında olduğunu söylemişti, sencer bunu her zaman düşünür demişti.. ve sencer içeri geldi.. dizüstünü masaya koydu ve müzikleri seçmeye başladı.. uğur sefa’nın söylediğini direk soracaktı.. “sencer ne düşünüyorsun abi?” sonra sencer “nerden çıktı bu şimdi ya” sonra uğur “abi sana baktığım zaman şu anda müzik açmak için bilgisayarla uğraşıyorsun gibi görünüyor ama suratında farklı bir ifade var, başka şeyler düşünüyorsun, bu çok belli oluyor, uzun zamandan beri farkındayım ama her seferinde unutuyorum sormayı.. ne düşünüyorsun allah aşkına” sencer uğur’a dönüp olayı algılamaya çalıştı, sonrasındaysa hafif bir tebessüm oluştu yüzünde ve konuşmaya başladı “uğur sen benim hareketlerimi kestirmeye mi çalışıyorsun.. yoksa beni çözmeye mi çalışıyorsun anlamadım, geldiğim den beri sorular falan.. mercek altına alınmış gibi hissettim kendimi.. ama hareketlerimi tahmin etmek gibi bir çaban varsa yanlış yol izliyorsun haberin olsun.. ben insanların hiçbir zaman hareketlerimi tahmin etmesini sevmedim o yüzden benim normalde yapacağım bir şeyi söylesen bile ben bunu yapmam, tahmin edilmeyi sevmediğimden dolayı hareketleri değiştiririm.. bu hareket benim yapmayı sevmediğim bir şey olsa dahi..” sonra uğur “yok abi sadece merak ediyorum.. ya hakkatten kafanda sürekli bir şeyler dönüyormuş gibi geliyor..” sonra sencer “dönüyor abi.. dönüyor da.. çok fazla şey dönüyor sorun orda..” sonra uğur “ne abi söylesene bana” sonra sencer “çok şey var uğur boşver” sonra uğur “abi say bir ya, hadi bekliyorum..” sonra sencer “peki, aklımda ne var.. evin ilaçlı bir şekilde üç gün kapalı durması yetecek mi o var.. bilgisayarı temizlemem lazım o var.. emre’den aldığım harddiskin edevatı çalışmıyor onu emre’ye geri vermem lazım.. iki gün sonraki bizimkilerin lokal kongresi var.. kız arkadaşım var.. pardon eski kız arkadaşım var.. şahika’dan ücret notlarını almam gerekiyor.. nirva kurban tatilinde yanıma gelecek biletini ayarladı mı bilmiyorum.. mustafa’yla ekonometri çalışmamız gerekiyor, onun için gün ayarlanacak.. evde açık unuttuğum bir yer var mı onu düşünüyorum.. firmalardan birine okula sponsorluk için mail atmam gerekiyor.. kamil hocayla konuşmam lazım derse yapılacak sunum için.. bankadan yeni kart gelmiş ama adresim yurt diye kayıtlı olduğundan beni bulamamışlar, onlara adres vermem lazım.. aklımda gene eski kız arkadaşım var.. kamil hocadan test analiz sonucunu almam gerekiyor.. kurban bayramında herkes evine gidiyor ben buradayım ne yapabilirim diye düşünüyorum.. ev sahibi bir şişe viski verdi hediye olarak onu ne zaman içerim acaba onu düşünüyorum.. eski kız arkadaşım halen aklımda.. sefa abinin bana bugün söyledikleri var.. daha sonra sefa abinin bana söylediğiyle ilgili ne yapacağıma karar vermem lazım..” sonra uğur “abi tamam yeter bu kadar, çokmuş gerçekten de sefa abi sana ne dedi.. ne kararı vermen lazım?” sonra sencer “bana ne dedi, güzel soru.. bana kızı arayıp bir daha seninle görüşmek istemiyorum de dedi.. bu şekilde kendimi daha iyi toparlayacağımı düşünüyor, daha doğrusu benim dağıttığımı düşünüyor ve işin kötü tarafı söyledikleri doğru..” sonra uğur “abi yapma böle gerçekten, ya sevgililer kavga eder, barışırlar.. bu gayet normal bir şey bence sen bunu çok büyütüyorsun..” sonra sencer “sana kafamdan geçenleri teker teker anlatsam uğur gerçekten ne hissettiğimi anlayabilirsin belki ama anlayamazsında, yok yok anlayamazsın.. o yüzden sefa abinin dediğini yapacağım.. pazar günü lokal kongreden sonra onu arayacağım ama bana biraz yardım lazım, bana votka lazım.. biz neden bugün votka almadık ya?” sonra uğur “sencer biraz daha beklesen de bu ilişki üzerine biraz daha düşünsen ha? ben halen barışırsınız diye bakıyorum birkaç defa ayrılıp barıştınız diye bitirme bence böyle kafanda” sonra sencer “altı uğur, altı defa ayrılıp barıştık ama en zor olanı ilkiydi.. ben şimdiye kadar biten hiçbir ilişkiye tekrar evet demedim.. bu hariç.. en büyük sorun, demin kafamda sana saydığım şeylerde, kaç defa kız arkadaşım dedim bilmiyorum ama her seferinde başka bir şey diyecekken, her seferinde onu söylemek istedim.. benim bu durumum daha çok şuna benziyor uğur.. lise zamanında asker de kalmayı planlıyordum, ki bu fikrim halen değişmedi.. o zamanlar internetten askerlerin yaşadıkları çatışmalarla alakalı şeyler okurdum.. askeri anılar.. yabancı bir askerin yazdıkları vardı.. havada çatışmaya girdiklerinde bir şey hissetmediklerini, bazen bu çatışmanın iki saniye sürdüğünü ama bunu haftalarca unutmadığını bazen aylarca unutamadığını yazmış.. o iki saniyeyi sürekli yaşıyormuş, an ve an.. uyurken, uyanıkken, uyuklarken.. sürekli gözünün önündeymiş.. kimisi buna benzer durumları yıllar boyunca unutamazmış ve işin kötüsü uğur ben haftayı da, ayı da doldurdum uğur ve yıla doğru gidiyorum.. yıla doğru.. bütün yaşanan her şey önümde, kafamdan silemiyorum anlıyor musun?” sonra uğur bir şey demedi, diyemedi.. sadece musluktan akan suyun sesi vardı.. sencer’in gözlerinin sulandığının farkına vardı ve çekmeceden peçete çıkarıp sencer’e uzattı.. sencer kafasını uğur’a çevirip “bu ne uğur” sonra uğur “abi gözlerin hafif şey oldu gibi ondan” sonra sencer “beni bu güne kadar ağlarken gördün mü? hayır görmedin.. görmeyeceksin de..” dedi ve gözündeki sululuk yavaş yavaş geçmeye başladı.. o sırada telefondan birkaç tuşa basıp telefonu kulağına dayadı ve “sefa abi.. senin söylediklerini düşündüm ve pazar günü konuşacağım.. ararım demiştim, haber vermek istedim.. konuşuruz daha sonra, hadi eyvallah..” uğur telefon konuşmasını dinlerken bulaşıkları bitirdi ve suyu kapattı.. sefa’yı arayıp anlaşmayı kabul etmesi lazımdı.. beraber sofrayı dizerlerken buzdolabını açtı ve sencer’e dönüp “abi biz kola almadık mı?” sonra sencer “aldık ya, almadık mı?” sonra uğur “abi dolapta yok, ben bakkala gidip alayım bakkal kapanmadan, sende makarnaya bakarsın tamam?” sonra sencer “tamamdır da uğur, konuşurken seni terslediysem kusura bakma bazen kaybediyorum kendimi..” sonra uğur “yok abi yok, normal durumlar bunlar takma kafana, var mı bakkaldan istediğin bir şey?” sonra sencer “bana sigara alabilirsin, biliyorsun markayı, normal alacaksın”

uğur ayakkabılarını giydi ve dışarı çıktı, apartmandan çıkınca arkasını dönüp sencer’in bakıp bakmadığını kontrol etti ve kayıt cihazını kapattı.. daha sonra telefondan sefayı aradı.. “alo.. sefa abi ben uğur, bugün görüşmüştük hani..” sonra sefa “evet uğur.. buldun mu hastalığın ne olduğunu?” sonra uğur “abi gerçekten çok özür dilerim senden, dediğin gibi sadece zaman kaybıydı, lütfen kusura bakma ama anlaşmayı kabul ediyorum, onu söylemek istedim.. sencer’in hastalığını söyleyecek misin bana şimdi?” sonra sefa “hayır uğur bunu sana söylemem için önce o anlaşmayı imzalaman gerekiyor ama sadece bir ekstra daha var şu anda yaptığımız konuşma da kayıt altında haberin olsun, bizim telefonların hepsinde dinleme cihazı var, sencer dışında tuttuğumuz bütün ses kayıtlarında kaydettiğimizi söylemek durumundayız, biliyorsun anlaşmalar.. neyse.. yarın saat kaçta müsait olabilirsin? anlaşmayı imzalamak ve diğer işleri halletmek için” sonra uğur “sen söyle abi saati ben sana uyarım” sonra sefa “tamam o zaman sabah erkenden gel, hastaneye.. saat dokuz uygundur senin için umarım.. ama gelmeden önce sana bir web adresi vereceğim.. adres şu.. izzsenuca.blogspot.com” sonra uğur “abi sondaki blogspot.com’u anladım, bu blog sayfalarını biliyorum da baştaki bölümü anlamadım” sonra sefa “sencer’in tam adını biliyorsun değil mi? izzet sencer uçak, o baştaki bölüm, sencer’in tam adındaki birinci, ikinci adının ve soyadının ilk üçer harfini birleştirince oluyor.. izzsenuca.. anladın mı şimdi?” sonra uğur “tamamdır abi anladım” sonra sefa “bu site seninde dediğin gibi blog sayfası.. sencer’in blog sayfası ve bunu iki hafta önce açtı.. uzun zamandan beri bir yazı yoktu ama dört gün önce efsane başlığıyla bir yazı yazdı, buraya gelmeden önce bu yazıyı oku.. ben yarın seni ararım”

( bu hikayenin devamı Ayrılık-V )

10 Ocak 2009 Cumartesi

Ayrılık-III

(bunu okumadan önce Ayrılık-I, II’yi okuyun)
"uğur imzalamış olduğun kağıttaki tarih bölümünü de senin yazman gerekiyor ve dikkat edersen anlaşma çift kopya, o yüzden çift imza ve çift tarih yazman gerekiyor" dedi sefa ve devam etti "bugünün tarihi 28 kasım 2008" sonra uğur anlaşmada tarih için boş bırakılan yeri yazıp muzaffer'e uzatırken anlaşma da seri no diye bir yerin boş olduğunu gördü ve sordu "peki burada bir de seri no diye yazılmış ve boş olan bir yer daha var, oraya da bir şey yazmam gerekiyor mu? yoksa orayı siz mi dolduracaksınız?" sonra muzaffer "hayır orayı senin değil bizim doldurmamız gerekiyor ama ne olduğunu merak ediyorsan bu kayıt altına aldığımız konuşmaların kasetleri üzerindeki seri numaraları yazıyoruz" dedi ve uğur'dan kağıdı aldıktan sonra masanın üzerindeki cihazlara uzanarak hepsini yanına aldı ve teker teker hepsine yakından bakarak boş olan bölümleri doldurmaya başladı, uğur kağıdı muzaffer'e verdiğinden beri sefa'ya bakıyordu, uğur'un aklında hem kendisine söylenecek olan o tek cümlenin ne olduğu, aynı zamanda da kağıdı imzalamış olmasına rağmen sefa'nın zarfı kendisine neden halen vermediğini vardı.. o sırada muzaffer, sefa'ya tamam diye başını salladı ve sefa uğur'a dönüp "uğur beklettiğim için özür dilerim ama seri numaralarının yazılmasını beklemem gerekiyordu, senin şu anda yaptığın anlaşma gibi benim de yaptığım bir anlaşma var ve buna uymak zorundayım, daha doğrusunu söylemek gerekirse o kadar çok anlaşma yaptım ki artık yaptığım anlaşmaların kaç tane olduğunu bile bilmiyorum.. neyse işte, üçüncü maddede yazan paran ve anlaşma kağıdı" dedi ve uğur'a uzattı.. uğur anlaşmayı ve zarfı katlayıp cebine koyarken yüzünde hafif bir gülümseme vardı, o sırada sefa konuşmaya başladı "öncelikle artık kağıdı imzaladığın için resmiyeti kaldırıyoruz, artık bey yok.. asıl konuya gelirsek uğur sana demin yaptığımız anlaşma karşılında tek bir cümle söyleyeceğim söylemiştim ama yapmış olduğum anlaşmalardan birinde, durumun gerektirdiği koşullara bağlı olarak bu cümleyi esnetme hakkına sahibim.. sen şu anda sencer'e en yakın kişilerden birisin, yani bizim birinci derece olarak adlandığımız bölümdesin.. o yüzden sana verdiğimiz önem daha önceden anlaşma yapmış olduğumuz kişilere göre daha da fazla.." dedi ve çekmeceyi açıp çekmeceden bir paket sigara çıkarttı, paketten bir sigara alıp yaktı, çakmağı ve sigara paketini masanın üstüne bıraktı.. o sırada uğur kendisine söylenecek şeyin sencer'le alakalı olduğundan emindi ve bu söylenecek şeyden sencer'in hiçbir şekilde haberinin olmaması gerektiğinden de.. sefa sigaradan derin bir nefes çekti ve kelimelerine uğur'un beklemediği bir şekilde devam etti.. "sencer hasta uğur, hasta.. hemde uzun süreden beri.. hastalığı sürekli ilerliyor ve işin kötü tarafı biz bunu engelleyemiyoruz.. birinci ihtimale göre hastalık onüç yıldır var, ikinci ihtimale göreyse yedi yıldır.. hastalığın ne kadar ciddi olduğunu anlatır mı bilmiyorum ama bu konu üzerine, daha doğrusu konusu sencer olan iki tez çalışması, bir de proje var.. bu imzaladığın anlaşma da bu proje dahilinde" dedi ve sigarasından derin bir nefes daha aldı, uğur'un yüzündeki şaşkınlık çok belliydi, sanki beyni kısa süreliğine çalışmaya ara vermişti, gözlerindeyse ağlayacakmışçasına bir bakış vardı.. söylenenleri algılamaya çalışıyordu.. uğur dün akşam sencer'le konuştuklarında iki hafta önce sefa abinin yanına gittiğimde bir sonraki gelişine yanında birilerini getir dediği aklına geldi, sencer'in hastalığı düzenli kontrol gerektiren birşey olmalıydı, annesinin sencer'i üniversiteye kayıt olduktan hemen sonra sefa abinin yanına göndermesinin sebebi de buydu büyük ihtimalle, diye düşündü.. o sırada uğur gözlerini muzaffer'e çevirdi ve çantasından deminki anlaşmanın benzeri olan kağıdın imzalanmamışını çıkarttığını gördü ama anlaşma demin imzalamış olduğuna göre daha kalındı.. "uğur, senden bize yardım etmeni istiyoruz.." dedi sefa, sonra uğur "bir dakka, şimdi bana bu parayı vermenizin sebebi sencer'in hastalığı mı? peki ne bu hastalık?" sonra sefa "sana söyleyeceğim o tek cümleyi en geniş haliyle söyledim uğur, ama bu hastalığın ne olduğunu öğrenmek istiyorsan muzaffer’in elindeki anlaşmayı imzalaman gerekiyor, benim şu an için sana söyleyebileceklerim bu kadar.. özür dilerim.. ama sorduğun sorunun cevabı hem evet, hem hayır.. sorunun cevabı evet, bizim bu parayı sana vermemizin sebebi sencer'in hastalığı ve senin bizimle beraber çalışmanı istememiz ve sorunun cevabı hayır, biz bu parayı sencer'in hastalığı için değil, burada konuşulanlarla ilgili çeneni kapalı tutman için veriyoruz ki çeneyi kapalı tutmaman halinde ne olacağını zaten biliyorsun.." dedikten sonra uğur başka bir sözcük daha beklemeden muzaffer’den kağıdı ve kalemi istedi, ayağı kalkıp anlaşma kağıdını masanın üzerine koydu ve imzalamak için masaya eğildikten sonra kafasını muzaffer’e çevirip “peki muzaffer abi, bu anlaşmanın diğer anlaşmadan farkı ne? bu deminki gibi birkaç sayfa değil, bayağı kalın..” sonra muzaffer “uğur, bu anlaşma demin senin imzalamış olduğun metnin genişletilmiş hali sadece bazı ekstralar var.. mesela bu anlaşmayı imzalarsan buraya bir daha gelemeyeceksin.. yani hastaneye gelebilirsin, sonuçta rahatsızlanma gibi bir durumda hastane gelmen normal bir durum ama biz seni çağırmadığımız sürece, bu odaya bir daha giremeyeceksin.. onun dışında eğer bu anlaşmayı imzalarsan seni götürmemiz gereken birkaç yer var, bu yerlere de biz seni çağırmadığımız takdirde gelemeyeceksin, hatta diyelim ki senin ailen denizli’ye yerleşmeye karar verdi ve kiralamak istedikleri ev bizim seni götürdüğümüz apartmanda, o zaman o apartmana dahi giremeyeceksin ama bu durum için endişelenmene gerek yok, çünkü bu projenin denizli ayağı en kötü ihtimalle bir sene içinde bitmiş olacak ve bitince proje ile ilgili bütün kayıtları adana’ya göndereceğiz.. tabi burada sencer’in denizli’ye yerleşmeyi düşünmediğini varsayıyoruz.. işte anlaşmadaki farklılıklar bunlar” sonra uğur anlaşmayı imzalamadan doğruldu ve “peki bu anlaşmada da, deminki gibi anlaşmaya uymamam doğrultusunda uygulanacak cezalar var.. değil mi?” sonra muzaffer “evet var, hatta bunun biraz daha ağır olduğunu söyleyebiliriz” sonra uğur “peki ben bu anlaşmayı bugün alıp okusam ve yarın sizin yanınıza gelsem olmaz mı?” sonra muzaffer “kusura bakma ama buna izin veremeyiz” sonra uğur “o zaman bana belirli bir süre izin verin, ben bu kağıdı imzalamadan da sencer’den hastalığının ne olduğunu öğrenebilirim.. bu kağıdı imzalayarak kendimi çok büyük bir riske atmış olacağım.. o yüzden bana birkaç gün izin verin.. eğer o zaman kadar ben bu hastalığın ne olduğunu öğrenemezsem sizi ararım olur mu?..” sonra sefa “uğur şunu bil, şu anda bu yaptığın bize sadece zaman kaybettiriyor.. sadece zaman kaybediyoruz.. biz senin bugün bu kağıdı imzalayacağını düşünmüştük ama seninle burada oturup daha fazla zaman kaybetmek istediğimi hiç zannetmiyorum.. ben bu durumu daha önceden de yaşadım ve her seferinde geri geldiler.. sen de geri geleceksin.. geri geleceğini bildiğim için sana bir tane kayıt cihazı vereceğim, bir tane de kaset.. makinenin arka tarafındaki kapalı bölümde bizim özel olarak yaptırdığımız birde yedek kaset bölümü var.. sencer’le konuşmaya başladığınızda bu cihazı çalıştır ama normal günlük muhabbet ettiğiniz zamanda değil, kendinizden bahsetmeye başladığınız zamanda çalıştır ve kaydın düzgün olabilmesi için konuşurken sencer’in yakınında bir yerde ol ki daha sonradan kayıttaki gereksiz sesleri temizlemekle uğraşmayalım çünkü bizim için önemli olan sencer’in ses tonu.. anladın mı? tekrar zaman kaybetmeyelim yani.. makine burada, makinenin basit bir yapısı var, walkman gibi o yüzden kullanmakta zorluk çekmezsin.. ama bu makineyi sencer’in hiçbir şekilde görmemesi gerektiğini unutma.. gördükten sonra bir şekilde lafı çeviririm, bir mazeret bulurum diye de düşünme çünkü daha önceden birisi bu makineyi yakalattı, yani sencer makineyi gördü, ama şansımıza ne var diye dinlemedi.. bu söylediklerimin hepsini kafana yaz.. buradan çıkarken kayıt cihazlarının hepsini kapatacağız ve cihazlardaki kasetlerden birisini, imzalamış olduğun anlaşmayla beraber anlaşmada yazdığı gibi sana vereceğiz, bu anlaşmayı da sencer’in görmemesi gerektiğini anlamışsındır artık değil mi?” dedikten sonra uğur’a baktı ve uğur’dan onay beklemeden ayağı kalkıp “tamamdır muzaffer, artık makineleri kapatabiliriz..” dedi sefa ve muzaffer makineleri kapattıktan sonra içlerinden birinin kapağını açıp içindeki kasetin yerine yeni bir kaset taktı.. kayıt cihazını ve eski kaseti uğur’a verdi.. sonra uğur “peki bana kartınızı falan verebilir misiniz? daha sonra arayabilmem için..” o sırada telaşlı bir şekilde muzaffer kayıt cihazını tekrar çalıştırmak için masaya uzandı ama sefa eliyle engelledi ve muzaffer’e bakarak “buradan sonrakiler kayıt dışı olursa daha güzel olur” dedi sefa ama sesinde sinirli bir hal var gibiydi.. uğur sefa’nın konuşmasına devam ederken dişlerini sıkarak konuştuğunun farkına vardı.. “sana kartımı veremem uğur, kimse de hiçbir şekilde iz bırakmamaya çalışıyoruz bunu anlayabildiğini sanmıyorum.. sana numaramı vereceğim ama sana kartvizitimi vererek değil.. direk telefonuna kaydedeceksin.. adımı da sefa olarak yazmayacaksın, ne yazmak istersen yaz ama sefa olmayacak, başka birisinin adını yaz.. anladın mı?? ve eğer bu hastalık konusunda benden daha iyi olduğunu ve buraya geri döndüğün zaman hastalığı öğrendim sefa abi diye geleceğini düşünüyorsan, rüya gördüğüne emin olabilirsin.. sencer bunu kimseye söylemiyor.. ama sana yardımı olacağını düşündüğüm bir şey söyleyebilirim.. sencer’in yüzüne bakarak konuşmadığı zamanlarda, kafasından bir şeylerin geçtiğini, bir şeyler düşündüğünü anlayabilirsin.. kafasında her zaman hastalığı vardır.. her zaman bunu düşünür.. ama ne düşündüğünü sorduğun da asla doğru cevabı alamazsın çünkü düşündüğü çok şey vardır.. sana onlardan sadece birini söyler ve sen istediğin cevabı alamazsın.. umarım bu söylediklerimi de anlamışsındır uğur..” dedi ve telefon numarasını verdikten sonra uğur odadan çıktı saatine bakıp derse yetişmek için biraz daha hızlanması gerektiğinin farkına vardı.. makineyi de asansöre bindikten sonra aşağı inerken, montunun iç cebine koydu.. kaseti de.. anlaşmayı da.. asansörden çıktıktan sonra saat beşte buluşalım diye mesaj attı sencer’e.. birkaç dakka sonra cevap geldi sencer’den: ben o sırada dersten çıkmış olurum, çıkınca beni ara..
( bu hikayenin devamı Ayrılık-IV )

23 Aralık 2008 Salı

Ayrılık-II

(bunu okumadan önce Ayrılık-I’i okuyun)

dolmuştan indikten sonra, kalp merkezinin kapısına doğru yürümeye başladı, kapının önünde uğur'u gördü ve elini kaldırıp etrafı arayan gözlerle bakan uğur'un kendisini görebilmesini sağladı.. selamlaştılar ve ana hastane binasına doğru yürümeye başladılar.. içeri girdikten sonra asansöre doğru ilerlediler, bu sırada sencer dün akşam kız arkadaşının geldiğini uğur'a anlatıyordu ve sabah da hiçbir şey konuşmadan geri döndüğünü, uyanmadan gittiğini anlatırken asansörden çıktılar ve koridorda yürümeye devam ettiler.. ileriye doğru devam ederken uğur "abi ben bir daha bulamam burayı, kaybolurum burada.. kaçıncı kata çıktık? hangi koridordan döndük? sağ sol kafa pert oldu lan" sonra sencer "sen bir sefa abiyle konuş, eğer bir daha gelmeyi düşünürsen ben yardımcı olurum sana merak etme, zaten ikinci bir kez daha gelen olmadı getirdiklerimden" sonra uğur "sefa abi? bey? danışman? doktor?" sonra sencer "doktor abicim doktorda buraya geldiğim ilk sene annem beni direk buraya yolladı, sefa abin sana yardım edecek orda merak etme falan diye, o günden beri sefa abi diyorum da, oğlum kaybolduk herhalde ya.. şu kapının önüne de bir yazı yazdırmadın be sefa abi, her seferinde aramaktan kafam dönüyor da burası uğur herhalde, dur sen bekle şurada ben bir kapıyı çalayım" sonra sencer kapıya vurdu ve bekledi, içeriden ses gelmeyince kapıyı hafifçe araladı.. içerden sencer'i gördüklerinde cevap geldi "sencer geliyorum" dedi ve sefa dışarı çıktı "sencer iki dakka bekleyin içerideki hastam çıkmak üzere" dedi ve kendisine bakan uğur'u görünce sencer'e bakarak "arkadaşın mı?" dedi sonra sencer "evet" diyince kısa bir merhaba diyip "sencer benim şimdi içeri girmem lazım, biliyorsun her zamanki gibi teker teker alıyorum herkesi içeri, senden sonra uğur'la ayrıca konuşuruz" diyince sencer "abi siz konuşursunuz uğur’la da zaten ben oniki de ders için senin yanından çıkacağım, geçen hafta gibi geç kalırsam hoca almaz içeri zaten bu etüt, geçen dersi kaçırdım bu da yalan olmasın" sonra sefa "tamam tamam çok kısa tutarız, onbeş dakka tamam? hadi ben giriyorum içeri" kapı kapandıktan sonra uğur'a döndü "işte bu sefa abi" sonra uğur "oğlum doğru düzgün bir selam bile vermedi lan bu nasıl doktor, merhaba derken yüzüme bile bakmadı lan, bu ne ya?" sonra sencer "dediğim gibi buraya getirdiğim kimse ikinci sefer gelmedi, sefa abinin soğukluğundan mı yoksa başka bir durum mu bilmiyorum ama sefa abi orijinal birisidir o yüzden takma o kadar" sonra uğur "dediğin gibi olsun da sen benden önce kimi getirdin buraya peki?" sonra sencer "senden önce buraya herhalde üç yada dört kişi getirdim onlarda.." derken kapıdan hasta çıktı ve sefa hastasını yollarken sencer'e hadi gel diye eliyle işaret etti, sonra sencer "uğur sonra konuşuruz abi tamam? ben kısa kalacağım zaten içeride, bide sefa abinin orijinalliklerinden biri herkesle teker teker konuşur, o yüzden benden sonra sen gireceksin tamam?" sonra uğur "tamamdır abi ben bekliyorum burada" dedikten sonra sencer odaya girdi ve kapıyı kapattı..

uğur dışarıda beklerken halen buraya nasıl geldiklerini çözmeye çalışıyordu, asansörden sonra yürüyüp ilk önce sağa mı girmişlerdi yoksa sola mı? bir yandan da kafasında sefa'nın tavrı vardı, gıcık birisine benziyordu yada fazla soğuk veya mesafeli birisiydi ve bana nasıl bir yardımı dokunabilir acaba diye düşünüyordu.. o sırada sencer dışarı çıktı ve uğur'a gel diye eliyle işaret etti, uğur odaya doğru ilerlerken sefa'nın sesi koridorda yankılanıyordu "sana söylediğimi yaparsan bence daha güzel olur, diğer taraftan nasıl görünür bilmiyorum ama emin ol bu kendini daha iyi hissetmeni sağlayacak.. eğer kafanda soru işaretleri olursa beni ara çünkü zamanımız kısıtlı olduğundan sana durumu tam izah edebildiğimi sanmıyorum" sonra sencer "tamam abi ben bugün yarın ararım seni, olumlu veya olumsuz" uğur kapıya gelmiş ve konuşmalarının bitmesini bekliyordu, kelimelerini bitirdikten sonra sencer uğur'a döndü ve “uğur ben derse kaçıyorum, kaçta çıkarız bilmiyorum ama ders bitince sana mesaj atarım, görüşürüz" dedi ve hızlıca uzaklaşmaya başladı.. sefa uğur'u içeri davet ederken sandalyeye oturmasını istedi ve "uğur kusura bakma birisinin gelmesini bekliyorum bir telefon etmem lazım" dedi ve uğur'dan cevabı beklemeden telefona uzandı, bir şey demeden kafasıyla uğur'un tamam dermişçesine onu onayladığını görmedi.. uğur o sırada odayı incelemeye başladı, bir yandan da telefon konuşmasını dinliyordu, sefa telefonda "muzaffer bey arkadaşımız geldi, siz tahminen kaç dakkaya burada olursunuz?" diyince uğur kimin geleceğini anlayamadı ama sencer ona herkesle teker teker görüştüğünü söylemişti, durumu anlayamadı, dün konuştuklarında danışman hocamın yanına gideceğim demişti ve şimdi aile dostu-doktor karışımında birisinin yanındaydı, buna da bir anlam veremedi ve dinlemeye devam etti "arabayı şu anda park mı ediyorsunuz? iyi o zaman birkaç dakkaya buradasınız demektir.. tamam o zaman sizi bekliyoruz" dedi ve telefonu kapattı.. uğur'a dönüp daha öncekinden farklı ve güler yüzlü bir şekilde konuşmaya başladı "uğur senden deminki tavrımdan dolayı özür dilerim, biraz yoğun bir gün bugün benim için, birazdan da bir arkadaşım gelecek bizimle beraber konuşmaya katılacak" dedi ve uğur'un aklına gene sencer'in dedikleri geldi.. sonra sefa çekmecesini açıp bir şeye baktı ve uğur'a dönüp "uğur bana kendini kısaca anlatabilir misin?" yani çok ayrıntıya girmeden nerelisin? sencer'i ne zamandan beri tanıyorsun? nelerle uğraşıyorsun? bunun gibi" sonra uğur "şimdi sefa bey" diyince sefa araya daldı ve "sefa abi de lütfen" diyerek kibar bir şekilde gülümsedi, uğur adamın tavrının gerçekten değiştiğinin farkındaydı ve devam etti "peki o zaman sefa abi, ben kütahya'dan geldim, burada işletme bölümünde okuyorum, sencer'le birinci sınıfta tanıştık daha sonra da aiesec'te birlikte çalıştık, sanırım sencer aiesec'i size anlatmıştır.. bunların dışında da bilgisayarla ilgili olan işlerim var onlarda bireysel işler, web sitesi üzerine çalışmalarım ve bazı projelerim var diyebilirim.. teknolojiylende yakından ilgiliyim.. biraz fazla kısa bir özet oldu ama sizin dediklerinizden cevaplamadığım var mı?" sonra sefa "yok, hepsini söyledin teşekkür derim ama sencer'in bana söylediği kadarıyla, bu anlattıkların arasında bilgisayar hayatında en fazla ağır basanı diye biliyorum" dedi ve gülümsedi, uğur da gülümseyerek kafasıyla onayladı.. o sırada kapıya vuruldu ve sefa içeri buyurun diye seslendi, gelen muzaffer’di.. muzaffer sefa'yla ardından da uğur'la merhabalaştıktan sonra sandalyeye oturdu ve çantasından birkaç tane kağıt çıkarttı, bunlardan bir tanesini imzaladı ve sefa'ya da imzalattıktan sonra çantasına koydu.. başka bir kağıdı daha imzaladı ve gene sefa'ya da imzalattıktan sonra ikisi de uğur'a döndü ve arkasından sefa konuşmaya başladı ama deminki ses tonuna göre şimdi daha farklı konuşuyordu, daha da ciddiydi.. "uğur sencer'i sever misin? yani arkadaşın olarak" sonra uğur soruya bir anlam veremedi ama beklemeden "evet" dedi, sonra sefa "uğur sencer'i arkadaşın olarak sever misin?" sonra uğur soru dolu bakışlarla "evet" dedi.. sefa bu kez kelimelerin biraz daha üstüne basarak aynı soruyu bir daha sordu "uğur sencer'i arkadaşın olarak sever misin?".. aynı soruyu üçüncü kez alınca uzun bir cevap istediklerini düşünerek "evet sencer'i severim ve buna cevap verirken siz bana gelecekle alakalı yardımcı olacaksınız diye değil, gerçekten öyle olduğu için söylüyorum ve düşünmeden cevap vermiyorum, eğer duymak istediğiniz buysa tabi" dedi ve sefa'nın yüzünde hafif bir gülümseme oluştu, aynı gülümseme muzaffer’in yüzünde de vardı.. muzaffer, sefa'nın önündeki kağıdı aldı, uğur'a uzattı, birde kalem uzattı, sonra da konuşmaya başladı "uğur ben noterden geliyorum elinde gördüğün kağıt onyedi maddeden oluşan bir anlaşma, birazdan sefa bey'in sana söyleyeceği şeyleri hiçbir şekilde başka birisine söylemeyeceğine dair bir metin, hiçbir şeyi söylemeyeceğin bir, iki ve üç nolu maddelerde, buna karşı gelmen durumunda ki ceza ve yaptırımlar ise onbirinci madde ve sonrasındakiler, diğer maddeler ise bizim bu tür anlaşmalara yazmamız gereken standart prosedürleri oluşturuyor ve bunların dışında burada konuşulanların metnine de ihtiyaç duyuyoruz ama.." dedikten sonra sefa'ya döndü ve "cihazlar açık mı?" diye sordu, sefa'ysa çekmeceden çıkarttığı üç cihazı masanın üstüne koydu.. uğur dikkatle baktıktan sonra, bu üçünün de dinleme cihazı olduğunun farkına vardı, o sırada muzaffer devam ediyordu "metni yazmamız uzun ve zaman alacağından ki zaman bizim için gerçekten önemli, o yüzden bu şekilde bir yol izliyoruz.." diyince uğur direk onbirinci maddeden okumaya başladı ve maddeyi okur okumaz kağıdı ve kalemi masanın üzerine koydu "benim bunu imzalamam için salak olmam lazım ki sizin gibi söylemek gerekirse, hayatım benim için çok önemli muzaffer bey ve bunu imzalayamam, ben herhangi ters bir durum anında bu kadar parayı ödeyemem ki bu da benim hayatımın geri kalanını hapiste geçirmem demek.." diyince sefa araya girdi "uğur, lütfen üçüncü maddeyi oku ve bu anlaşma karşılığında sana sadece bir cümle söyleyeceğimi bil, sadece bir cümle ve bu elimde tuttuğum zarf senin" dedi ve uğur maddeyi okuduktan sonra sefa'ya dönüp "o zarfta üçbin mi var?" sonra sefa "evet üçbin, üçbin lira.. iyi niyetimizin göstergesi olarak ve sana o tek cümleyi söyledikten sonra eğer çantadaki diğer anlaşmayı da imzalamak istersen ki bu bizim seninle artık çalışmaya başladığımızı gösterir, bu aldığın üçbin senin ilk maaşın olacak ama her ay üçbin alacağını zannetme, bu sadece başlangıçta senin bu anlaşmayı kabul etmen için yazılmış yüksek bir rakam.." dedi ve beklemeye başladılar, uğur olayı çözmeye çalışıyordu ve bu olayın sencer'le nasıl bir alakası olduğunu anlamaya çalışıyordu.. o sırada sefa "ve aklında bulunması için söylüyorum uğur, iyi arkadaşlar bazen sevdikleri insanlar için salaklıklar yaparlar ve bu emin ol gerçekten güzel bir salaklık.." dedi ve muzaffer'e dönerek gülümsedi.. uğur elini uzatarak zarfı istedi, içine bakıp içinde gerçekten para olup olmadığını kontrol etti ve ne kadar olduğunu.. gözlerini kapattı ve napıyorum ben dermişçesine kafasını sallıyordu.. zarfı tekrar masanın üzerine koydu.. o sırada sefa "uğur sana düşünmen konusunda yardımcı olmamı ister misin?" uğur halen kafasındaki soruları cevaplamaya çalışıyordu, neydi bu kadar pahalı olan bilgi? neydi? içinden çıkamayacağı bir hal aldığındaysa kafasını kaldırıp sefa'ya baktı ve "nasıl yardımcı olacaksın?" dedi.. sonra sefa "sencer'i arkadaşın olarak sever misin??" bir süre düşünceli bakışlarla bakmaya devam etti.. sonra uğur uzanıp kalemi masadan aldı ve derin bir nefes çektikten sonra kağıdı imzaladı..

( bu hikayenin devamı Ayrılık-III )

6 Aralık 2008 Cumartesi

Ayrılık-I

kelimeleri ardı ardına sıralarken telefon bir anda suratına kapandı ve tekrar arama tuşuna bastı.. kelimelerini kendine saklamaktan sıkılmıştı, söylemek istediği çok fazla şey vardı ve bunları söylemediği her gün, kendinden bir parçayı daha ateşe atıyor gibiydi, bunların hiç birini o duymayacak demişti kendine ama ne oldu da bu duruma gelmişti o da bilmiyordu.. ikinci kez ayrılmalarından beri 6 hafta geçmişti ve bu sürede 4 defa daha ayrılıp barışmışlardı, her seferinde de kız gelmişti özür dileyerek hatalarının farkına vardığını ve düzeleceğini söyleyerek barışma istediği dile getirmişti ve her seferinde barışmışlardı.. her seferinde.. telefon çalmaya devam ederken kızın telefonu açmasını bekledi, telefonun çalma sesi kesilip telefondan uyarı sesi gelene kadar devam etti.. ama telefona cevap vermedi.. tekrar denedi.. sonra bir daha..

telefondan gelen ritmik çalma sesini dinlerken, kafasından geçen düşüncelerden biri sivrildi, bu düşünce yaklaşık bir sene önce sınıf arkadaşlarıyla girmiş oldu bir tartışmadan ortaya çıkmıştı, tartışma bu eve çıktığı ilk günlerde olmuştu, konu insan ilişkileriydi ve çoğu arkadaşı, onu ilk defa bu kadar tutkulu bir şekilde konuşurken görmüştü.. "herkes sadece kendine aşıktır" diye bağırınca bütün sınıf daha da dikkat kesildi ve kelimelerine devam etti.. "insanların sosyal çevrelerinde bulunan herkesi ısrarla kendine benzetmeye çalışmalarının sebebi de sadece kendilerine olan aşklardır.." arzu kısık bir sesle "benim böyle bir benzetme çabam yok" dedi.. bunu duyunca arzu'ya bir soru sordu, “böyle bir benzetme çaban yok ama herhangi bir konu hakkında konuşurken senin kurduğun kelimeler ve ifadeler neye giriyor? sadece kendi düşüncelerini mi söylemiş oluyorsun, yoksa bununla beraber karşı tarafı düşüncen yanlış dahi olsa etkilemiş oluyor musun?” dedi ve arzu'dan gene kısık sesle bir "evet" cevabı geldi.. "işte ben size bunu anlatmaya çalışıyorum, ben bundan hayatım boyunca nefret ettim ve hayatımdaki insanların her zaman farklı karakterde ya da özelliklerde insanlar olmasını istedim.. bu şekilde hareket etmeye özen gösterdim" diyince hüseyin'den başka bir soru geldi "peki senin bu hayatın boyunca nefret ettiğin olayı biraz daha açıklar mısın?" "tabi ki" dedi ve devam etti "bütün dünya senin istediğin gibi olsun istiyorsun, farkında değilsin ama bunu istiyorsun.. çünkü herkes senin gibi olursa, senin gibi düşünürse anlaşılamamak gibi bir derdin olmaz ve bir anda ideal insan olursun.. bu başlangıçta harika bir şeymiş gibi görünüyor ama etrafındakiler sana benzedikçe bu sorun olmaya başlıyor, soğuyorsun onlardan, çünkü artık sana benzeteceğin yada değiştireceğin bir tarafı kalmıyor" bunlar kafasından geçerken telefondan uyarı sesi gelince irkildi bir anda ve kendine geldi.. içerden uğur sesleniyordu “sencer!! sencer!! oğlum bir ses ver lan, kapattın kapıyı iki saattir bağırıyorum burda” sonra cevap gelir “uğur şu telefon olayı bitsin geliyorum iki dakkaya” kız telefonu açmamak konusunda ciddi görünüyordu ama aramaya devam etti.. kız arkadaşıyla ilk kavgası aklına geldi, kavganın sebebi gene diğerleri gibi farklılıktı, kız seni seviyorum diyordu, sencer’se senden hoşlanıyorum.. kavga sebebi bu kelimeler değil, sencer’in telefonda konuşurken seni seviyorum demesi ama daha sonra konuşurken “ben bu kelimeyi sen bana söylediğin için söyledim, yani zorunluluk gibi bir şeydi ama ben aslında senden hoşlanıyorum” kız haklıydı bu kelimelere ters tepki vermekte ama sencer’in anlatamadığı daha birinci ayında olan bir ilişki de kimse birbirini sevemezdi, bunu anlayamıyordu, çünkü bu başlangıç dönemine karşılıklı beğenme olarak bakmıştı her zaman, yani kişilerin birbirinden hoşlanması ve daha sonrasında birbirlerini karşılıklı tanımaları.. ancak bu tanıma döneminden sonra sevme kavramı oluşabilirdi, çünkü bundan öncesi sadece dış görünüştü.. sadece dış görünüş.. ve bir anda çalma sesi kesildi.. telefondan ciddi ve soğuk bir ses tonu geldi “efendim” dedi kız ve sencer yüzünde hafif bir gülümsemeyle “seni seviyorum senden hoşlanıyorum muhabbetinden doğan kavgamızı hatırlıyor musun?” diye sordu.. kızdan gelen cevap fazlasıyla bıkkındı “söylemek istediklerini söylemeden beni asla bırakmayacaksın değil mi?” ve karşıdan cevap gelmedi.. “evet hatırlıyorum sencer, peki bu sefer neyi değiştirmeye çalışacaksın? hangi ifadeyi? söyle, içinde bana söylemek istediğin ama söyleyemediğin ne varsa söyle, dinliyorum” sonra sencer “bir şeyi değiştirmeye çalışmayacağım aslında.. senin, aşk diye adlandırabilir miyim bilmiyorum ama, aşk için içinde kullandığın kelimelerle, benim kullandığım kelimeler aynı olmasına rağmen, kendi kullandıklarım bana her zaman daha anlamlı gelmişti, belki de bu bana ilk günden seni seviyorum demenden kaynaklanıyor, yada bunu destekleyen şu sözlerinde olabilir: sencer, denizli de değil de adana da olsaydın, bu ilişki olmazdı.. hani derler ya, gözden uzak olan gönülden de uzak olur” bir süre iki taraftan da ses gelmedi, daha sonra sencer devam etti “onca yaşanan şeyden sonra sanki bütün her şey bana, sadece istediğini almaya çalışan, alamayınca karşı tarafı düşünmeden çekip giden biri ifadesini veriyor” diyince kız yüksek sesle “sencer bu konuşma bir zaman kaybı, beni hiçbir zaman anlamadığın gibi bu şekilde konuşarak halen anlamadığını ve hiçbir zamanda anlayamayacağını göstermeye devam ediyorsun..” diyince sencer kızın kelimelerine devam etmesine izin vermeden sesini yükselterek konuşmaya başladı “benim sana söylediklerimi hatırlıyor musun peki?? haaa!!” ses artık haykırıştı “BEN SANA HAYATIM DEDİM ÇÜNKÜ GERÇEKTEN HAYAT OLDUĞUN İÇİNDİ.. BEN SANA SEVGİLİM DEDİ ÇÜNKÜ GERÇEKTEN SEVGİ OLDUĞUN İÇİNDİ.. BEN SANA BİRTANEM DEDİM ÇÜNKÜ GERÇEKTEN BİR OLDUĞUN İÇİNDİ, TEK OLDUĞUN İÇİNDİ.. BEN SANA AŞKIM DEDİM ÇÜNKÜ HAKKATTEN AŞK OLDUĞUN İÇİNDİ.. AŞK..” ve kısık sesle devam etti “kusura bakma bunları kafamdan hemen silemiyorum, ama en acı veren noktası bana, gözümün içine baka baka, sencer yalan söylüyorsun dediğin anlar.. daha da acı veren noktası ne biliyor musun? ben sana her seferinde eski erkek arkadaşlarından bahsetmesen diye uyardığımda.. ve bunu insan gibi söylediğim de tamam diyip özür dilemen.. ama bu konu da kısa bir süre sonra tekrar bir şeyler anlatman.. ve bu anlattıklarını ben sana söylemeden farkına varamaman, yalan söylemediğim halde bana yalan söylüyorsun diyebiliyorsun ama bunları söylerken benim canımın yandığının farkına bile varmıyorsun!!” ve telefon suratına tekrar kapandı. tekrar arama tuşuna bastı.. aranılan kişiye ulaşılamıyordu.. sonra diğer hattını denedi.. ona da ulaşılamıyordu..

kapıyı açıp odasından çıktı.. mutfağa, uğur’un yanına gitti.. uğur “bitti mi abi telefon konuşması? barıştınız mı peki? seslerden pek barışmışsınız gibi gelmiyor ama..” uğur’un suratına bakmadan buzdolabına dönüp kapağı açtı, meyve suyunu ararken “bilmiyorum abi, artık hiçbir şeyi bilmiyorum” meyve suyunu bulamadı, kapağı kapatıp arkasına dönünce meyve suyunun tezgahta olduğunu gördü, uğur her şeyi hazırlamıştı, meyve suyu bardaklardaydı.. sencer’in artık masası olmadığı için tezgahta yemek yiyorlardı, uğur o sırada “abi sen gel yemek yiyelim bak ne güzel senin sevdiğin gibi acılı yaptım yemeği, biraz fazla kaçırdım acıyı sanki ama..” uğur konuşmasına devam ederken sencer yemeğe başladı, sanki uğur’un söylediklerini onaylarmışçasına kafasını sallıyordu ama kafası halen kız arkadaşındaydı, yani eski kız arkadaşında.. telefonda konuştuklarını düşünüyordu.. ona hiçbir zaman, gerçekten birbirini sevenlerin ayrılacağı öğretilmemişti çünkü, birbirini sevenler kavga ederlerdi, ama hiçbir zaman ayrılmazlardı.. o hep böyle düşünmüştü.. o hep böyle hayal etmişti çünkü.. bu duruma bir anlam veremedi, anlayamadı.. hissettiği sadece acıydı, gerçekten canı yanıyordu ama kimseye bunu bu şekilde söyleyemezdi..

yemek bittikten sonra tabakları toparlamaya başladılar ve uğur’a dönüp “uğur yarın öğleden sonra bir işin varmı?” sonra uğur “bir işim yok abi de ne için sorduğuna da bağlı.. eğer evi ilaçlamak için diyorsan yaparız beraber problem değil” sonra sencer “ya o evi ilaçlama olayı da var ama ben cuma günü, yani yarın derse gitmeden önce hastanedeki danışman hocamın yanına gideceğim, 2 hafta önce gittiğim de bir sonraki sefer gelirken yanında sevdiğin bir arkadaşını da getir de, ona da bir katkımız olsun dedi, ilgilenir misin? uyar mı sana da?” sonra uğur “nasıl bir katkı abi onu biraz açsan, gelecekle ilgili planlar falan mı? danışman diyorsun” sonra sencer “işte onun gibi bir durum var, gelince ne demek istediğimi daha iyi anlarsın, gelecek misin?” sonra uğur “tamamdır abi, zaten benim de öğleden sonra 3 gibi okulda olmam lazım, hastaneden sonra okula geçerim” dedikten sonra uğur montunu giyinmeye başladı ve kendi evine gitmek için evden çıktı.. sencer’inse üzerinde bir yorgunluk vardı, son birkaç gündür yatağa yattığında, kafasını bu son gelişen olayları düşünmekten alı koyamıyor ve uyuyamıyordu.. gene de şansını denemek için yatağa uzandı.. gözleri yavaş yavaş kapanırken eliyle telefonun alarmını ayarladı, ayarladıktan sonra bir kez daha eski kız arkadaşının numarasını çevirdi.. ama halen ulaşılamıyordu.. düşünceler kafasında dönüyordu ve yavaş yavaş gözleri kapanmaya başladı..

birkaç saat sonra, gözleri kapalı bir şekilde telefonun alarmını kapatmaya çalıştı, ama kapatamadı.. gözlerini zar zor açıp, kısık gözlerle telefona bakınca, telefonun değil kapının çaldığının farkına vardı.. gidip kapıyı açtı ama dış kapıda ki karartının kim olduğunu çıkaramadı, eliyle uzanıp dış kapının düğmesine bastı ve karşısında kız arkadaşı vardı, eski kız arkadaşı.. sencer, söyleyecek bir şey bulamadı.. uzun zamandan beri ilk defa kafasından düşünceler geçmiyordu.. kız kendisine doğru adım adım yürürken, yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluşmaya başladı sencer’in ama ayrıldıklarını hatırlayınca o hafif gülümseme de kayboldu.. birbirlerine uzun süre bakıp hiçbir şey demediler.. diyemediler.. sonra ikiside aynı anda birbirine sıkıca sarıldı.. sencer’in yüzünde tekrar bir gülümseme oluşmaya başlıyordu.. sonra yavaşça içeri geçtiler.. saat geç olmuştu.. “bir şey ister misin?” diye sordu sencer, sonra kız “biraz yorgunum aslında” diyince sencer “o zaman geç uzan içeri” dedi ve devam etti “sabah kalktığın da konuşuruz” kız itiraz etmedi.. yatağa uzandılar beraber ve uyurken yüzünü sencer’e döndü.. sencer’de ona dönerek, kafasını yastığa koydu ama uyumuyordu.. onu izliyordu.. sonra kız gözlerini açtı ve “sencer, lütfen uyu bak.. böyle bakarsan uyuyamam biliyorsun..” sonra sencer “biliyorum” dedi ve güldü sessizce.. “peki” dedi ve kapattı gözlerini.. sencer’in gözleri kapalıydı ve uzun zamandan beri alamadığı kokusunun mutluluğu içindeydi.. gözleri kapalı olmasına rağmen bu kokuyla onu hayal etmesi çok kolaydı, sencer’in gözleri kapalıydı ama ona bakıyordu..

sabah uyandığında yatakta tekti sencer, tuvalettedir diye düşündü ama yoktu.. evin diğer taraflarına bakınca gene olmadığını gördü, belki bakkala falan gitmiştir diye düşündü ve anahtarı alıp evin önünde beklemeye başladı.. ama kimse gelmedi.. telefonla arayınca, gene ulaşılamıyordu.. kızın bu yaptığına bir anlam veremedi, anlayamadı.. saate bakınca danışmanın yanına gitmesi için artık giyinmesi gerektiğinin farkına vardı.. üstünü giyinirken uğur arayıp nerde buluşacaklarını sordu.. kalp merkezin önünde buluşalım dedi..

( bu hikayenin devamı Ayrılık-II )

24 Kasım 2008 Pazartesi

Efsane

günümüzdeki bir inanışa göre, iki isimli insanların çift karakterli olduklarını söylerler ve yine bu inanışa göre iki isimli insanların, çift karakterli olmaması için bir ismiyle değil de iki ismiyle birden çağrılması gerektiğine inanılır, yani bana sadece izzet veya sadece sencer diye değil de, her seferinde izzet sencer diye hitap edilmesi gerekir..

izzet sencer uçak diyince düşünüyorum, bende bunlardan biriyim ama tek bir farkla.. ben en çok sencer'im diyorum.. çünkü sencer'in hedefleri vardır.. sencer her zaman gülümser.. sencer elinden geldiğince insanlara yardım etmeye çalışır.. sencer idealisttir.. sencer her zaman kendisine nasılsın sorusu sorulduğunda şöyle cevap verir "güzel her zaman ki gibi"..

sonra ben en çok izzet'im diyorum.. çünkü izzet acır.. izzet ağlar, kimse görmez.. izzet'in canı yanar, kimse bilmez.. izzet çoğunlukla sencer'in arkasına saklanır çünkü karakter yapısının sencer’in ki gibi olması gerektiğini düşünür.. sencer bir nevi halkla ilişkiler gibidir veya pazarlamadır, firmanın daima gülen yüzü yada gülmek zorunda olan..

daha da düşününce, ismim olmasa da benim bir parçam diyorum ve sonra ben en çok uçak’ım diyorum.. ben uçak’ım çünkü hiç bir zaman hayal kurmayı bırakmadım.. hayal kurunca göklere çıkıyorum.. biraz geçmişimi hatırlamaya çalışınca bakıyorum da ben doğduğum günden beri hiç bir zaman yere inmedim.. çocukluğundan beri kendisine hiç bir şeyi başaramayacağı söylenmedi çünkü.. o her şeyi yapabilirdi çünkü..

hepsini birleştirince ortaya izzet sencer uçak çıkıyor, hepsinin özellikleri birleşince dördüncü bir karakter daha çıkıyor ortaya ve o da yalancı oluyor.. çünkü hiç birinin gücü tek başına yalan söylemeye yetmiyor.. ama sadece kendine yalan söylüyor.. ama kendine, sürekli yalan söylüyor.. ama ben yalan söylemem.. ama bunu söylerken bile halen yalancıyı oynuyorum..